Media Technology MSc

PacMan zonder spookjes, maar met krekels; Wim van Eck

Interview with student Wim van Eck about his graduation project. Published in Leiden University’s Mare magazine number 29, April 27 2006.

Pac-Man zonder spookjes, maar met krekels

Een Leidse masterstudent studeerde af op een variant van Pac-Man waarbij de bekende spookjes bestuurd worden door krekels.

‘Computerspellen zijn eigenlijk redelijk saai’, zegt Wim van Eck, ‘alles is voorgeprogrammeerd, je kunt redelijk inschatten wat er te gebeuren staat.’ De net afgestudeerde masterstudent weet waarover hij praat; op zijn kamer staat een Playstation, XboX en een Gamecube.
Van Eck heeft het niet bij die constatering gelaten, daar getuigt het terrarium op zijn bureau van. Hij rondde zijn master Media Technology af bij het Leiden Institute of Advanced Computer Science (LIACS) door het iconische computerspel Pac-Man wat te modificeren. In zijn variant worden de spookjes niet langer geleid door een algoritme, maar door het gedrag van krekels.
‘Als je met een dier speelt, zoals een hond of een kat, heb je altijd een onvoorspelbare factor. Het dier kan een bepaalde kant opgaan, weglopen, of het beu worden om achter de bal aan te gaan. Ik wou dat inbouwen in computerspellen.’
Van Eck bouwde in hout een doolhof. Hij kocht vier veldkrekels bij de dierenwinkel. ‘Die hebben geen lerend vermogen en blijven dus onvoorspelbaar. Bovendien zijn ze actief, klein en makkelijk te vinden. Ze worden verkocht als voer voor reptielen.’
Het doolhof werd in een kastje geplaatst en van boven af gefilmd door een Playstation-camera verbonden aan een computer. De krekels zijn zwart en het doolhof wit zo dat bewegingen van de insecten via een programma vertaalbaar zijn naar de bewegingen van de spookjes op het scherm.
‘Als ze net in het doolhof zijn, zijn de krekels redelijk actief. Dan gaan ze de boel verkennen. Maar als ze daarop uitgekeken zijn, zitten ze stil. Om ze te stimuleren ben ik na overleg met biologen tot een paar mogelijke stimuli gekomen. Sommige daarvan zijn weinig praktisch zoals geur – dat blijft hangen – of wreed, zoals elektrische schokken. Vibratie bleek het handigste. Dat waarschuwt krekels voor naderende vijanden. Daarom heb ik kleine elektromotortjes gebouwd onder het labyrint dat ik in verschillende delen heb ingedeeld. Zo kun je ervoor zorgen dat de krekels van je weg bewegen of naar je toe al naargelang wat het spel nodig heeft.’
Het onvoorspelbare aspect bleek de verwachtingen van de ontwerper zelfs te overtreffen. Een krekel die vervelde in het doolhof, was eerst een tijdje onzichtbaar voor de camera tot de huid was bijgetrokken waarop opeens een vijfde spookje ontstond.
Van Eck mag zijn experiment als geslaagd beschouwen en heeft zijn paper ingezonden voor een internationale conferentie voor entertainmentinformatica in Cambridge. De krekels hebben overigens als dank voor bewezen verdiensten de vrijheid gekregen. (TB)